Het is bedrieglijke muziek, die Dommelvolk maakt. Je denkt: zo heeft het eeuwenlang geklonken in het land van de contente mens. Ja, zo als Dommelvolk, zo moet het klinken, Brabantse volksmuziek. Maar van Dommelvolk moet dus helemaal niks.
Zonder al te veel respect voor de deun en de woorden zijn ze halverwege de jaren zeventig wat gaan klooien met van die ouwe liedjes. Pakten gitaar, viool, accordeon en contrabas en deden toen de Dubbele Moord van Loon op Zand nog eens over. Vreeën het Lief Lijneke nog eens op. Lieten Ons Verken nog eens sterven. En o jee, wat klonk dat toen toch ineens verrekkes authentiek. Terwijl ze niet eens de klompen aanhadden!

Maar hoe gaat dat: op een zeker moment ben je het moorden, vrijen en sterven beu. De zanger Ad van Genechten, de accordeonist Bert Spin, de violist Steeph Custers en de contrabassist Jitze Kopinga - ieder gaat zijns weegs. Anderen mogen het Brabant van de late jaren tachtig en alle jaren negentig gaan bedriegen.
Dat is er alleen niet zo van gekomen. Met klompen aan en zakdoek om heeft menigeen sindsdien zijn schôôn stukske Brabant bezongen. Het klonk doorgaans even vals als plat. De tol van de nostalgie, waar Dommelvolk niet de minste last van had. Nie kwèèle, mar speule!

Dan is het de eerste maand van het jaar 2000. De mannen van Dommelvolk hebben zich tot een reünie-optreden op het Folkfestival van Tilburg laten verleiden. Ze plegen een Moord te Loon op zand, lebberen ons Lief Lijneke af en maken Ons Verken keikapot. En allejezus nog aan toe, wat klinkt dat toch verrekkes authentiek allemaal. Ze mogen niet gaan van hun publiek voor één avond. Speule, Dommelvolk speule!
Die avond kijken Van Genechten, Spin, Custers en Kopinga elkaar eens goed aan. Nee, zoals toen willen ze niet meer. Vandaag in het jongerencentrum, morgen in het patronaatsgebouw. Deze week in Duitsland, volgende week in Hongarije. Maar zo af en toe een festivalletje, zo nu en dan een schouwburgje? Doen we, zeggen de vier van Dommelvolk tegen elkaar.

Dank jullie wel, zegt de contente mens.